Kio okazis ?

3 04 2008

Kelkaj literaturŝatantaj personoj decidis legi kune  » La bonan lingvon » de Claude Piron kaj pridiskuti tiun tamen signifan verkon por Esperantio.

Claude Piron

Ni kunvenis ĉiujn du semajnojn por prilabori unu ĉapitron. Do tio estis projekto, kiu daŭris dum pluraj monatoj. Legu, kiel mi travivis tiun cerbopezan periodon.

 

Ni kunvenos post unu semajno por diskuti pri la enkonduko kaj la unua ĉapitro. Mi estas preta, sidanta malantaŭ la granda manĝtablo. Mi bezonas multe da spaco. Kial ? Dekstre antaŭ mi, estas granda taso da teo (ĉu la tre stultaspekta hundo, kiu rigardas min senpaŭze de sur la taso, bone influos min ?), apud la taso, evidente diversaj skribiloj: krajono por noti, fluoreska flava feltkrajono por marki interesajn paragrafojn, la multekosta fontoplumo kun la blanka steleto, kiun mi ricevis antaŭ kelkaj jaroj por mia naskiĝfesto, kaj gumo. Maldekstre mi preparis PIVon kaj alian vortaron. Meze de ili troviĝas tre bela, multkolora kajero por noti pensojn, interesaĵojn, demandojn. Do mi komencu ! Ha! mankas « La bona lingvo »…

Nun atente mi legas ĉiujn vortojn, ĉiujn liniojn. Mi skribas, resumas, foliumas, cerbumas kaj tute forgesas trinki la teon… Sed mi bone komprenas kaj eĉ entuziasmiĝas pri la morale bona kaj psikologie bona lingvo.

Dum la unua renkontiĝo ni jam estas sufiĉe diskutemaj. Dum la organizata « vortfarado » la unua kverelo okazas. La komencantoj iomete freneze kreas senĝene novajn vortojn kiel « nurĉirkaŭhurlo » aŭ « elboteligilo » dum la spertaj esperantoparolantoj tre serioze kapneas.

Mi tamen konfesas senhonte, ke antaŭ la postaj kunvenoj, mia preparado ĉiufoje iomete malgrandiĝis.

Surtable kuŝis multkolora kajero, krajono, vortaro kaj « La bona lingvo ».

Enlite, troviĝas krajono kaj « La bona lingvo ». La vortaro estas tro peza.

Finfine enlite restas nur « La bona lingvo ».

La kunvenoj estas malgraŭ mia « preparadodisfalo » tre interesaj, amuzaj kaj ofte bruaj. Ni kelkfoje ne konsentas kaj energie defendas niajn opiniojn. Ekzemple ni kapablas diskuti dum tridek minutoj pri la diferenco aŭ la nediferenco inter « la ĉielo bluas » kaj « la ĉielo estas blua ». Mi diras « ni », sed mia cerbo post dek minutoj pri la sama demando elŝaltiĝas kaj mi tre volonte iras en la kuirejon prepari la vespermanĝon.

 

Mara Bartoli


Actions

Informations



Laisser un commentaire




polo67 |
rwandanostalgie |
SEFCO |
Unblog.fr | Créer un blog | Annuaire | Signaler un abus | Oliverchris dreaming of Quebec
| Stutzheim-Offenheim
| dahirafemmesmouridesbayefal...